زندگی مجموعه ای از جاده هاست و دوستی تقاطع دو جا ده است . و تقاطع دو جاده لحظه ی آشنایی من و تو بود.

من از مسیر خودم می رفتم و تو هم از مسیر خودت و چرا خدا خواست که من و تو یعنی جاده ی زندگی من و تو از میان هم عبور کند ؟......

ما هرگز هم مسیر نشدیم و فقط در محل تقاطع دو جاده به هم برخورد کردیم  وفقط برای چند لحظه در مسیری مشترک قدم برداشتیم و لحظه هایی گذشت که از چشم ما بزرگ تر از آنچه  که بود دیده شد.

پرده نشین خانه ی قلبم آنقدر از عطر حضورت مست بودم که فرموش کردم راه به پایان میرسد .فراموش کردم که ما هنوز در دو جاده ی مختلف قدم بر میداریم .جاده هایی که فقط برای چند لحظه از میان یکدیگر عبور میکنند.

به تو مثل یک همسفر دل بستم خیال می کردم که ما همدیگر را برای تمام مسیر خواهیم داشت اما نمیدانستم کسی که در بهشت زندگی کرده باشد توان نفس کشیدن بر روی زمین را ندارد و من از اوج افلاک ناگهان به فعر خاک سقوط کردم ...

عمر این مسیر به پایان رسید و دیگر دستان گرمت را ندارم و نخواهم داشت  و از این پس این من واین جاده ی سرنوشتی که باید آن را به تنهایی و بی حضور تو طی کنم. 

                 برایم دعا کن چون پاهایم توان را ه رفتن بدون تو را ندارد

 .تو را من چشم در راهم ...

تو را من چشم در راهم شباهنگام ...

  وقتی اشک می ریزم تو را در اشک هایم میبینم اشکم را پاک میکنم تا کسی تو را نبیند